Cupcakes

Gisterenavond heb ik samen met een aantal vriendinnen een workshop cupcakes maken gevolgd. De cakejes waren al gemaakt, dus we konden ons volledig concetreren op het versieren. In het begin was het wat onwennig. Ik bedoel...het was alweer eeuwen geleden dat ik voor het laatst gekleid had of koekjes gemaakt had. En eigenlijk was dat wat je aan het doen was. Marsepein kneden, marsepein uitrollen en dan alle vormpjes proberen die voor handen waren en dat waren er een boel! Aan de vormpjes kon je zien dat cupcakes maken voor toch 99% echt een vrouwensport is. Bloemetjes, vlindertjes, vogeltjes...je kent het wel. Ik heb er dan ook dankbaar gebruik van gemaakt!
Ben benieuwd naar de volgende workshop die we gaan volgen.

Helemaal af!

Eindelijk helemaal af en dus klaar om gedragen te worden:
Mijn ring!
Ik ben er echt heel blij mee! En dat helemaal zelf in elkaar geknutseld.

bloemetje

Gisteren een prachtige bos bloemen gehad! Daar werd ik helemaal vrolijk van! Zoals de meeste mensen die mij kennen weten, is dat iedere bos of bloem die hier binnenkomt wel wordt vastgelegd op de gevoelige plaat. Hele fotosessies kan ik houden! Hieronder even mijn bossie van gisteren!

Wie wil volgen...

Iedereen heeft vrienden c.q. volgers. Ook ik. Op facebook, Twitter, Hyves, LinkedIn, maar hier 0. Dus wie wil hier mijn allereerste vriendje / volger zijn?

Alvast een digitaal bloemetje als bedankje!

Valentijnsdag en...

Kots...braak...klaag...
Wendy Vervaart had laatst een leuke blog geschreven over haar Bridget Jones-momenten.
Nou, ik voel er vandaag één opkomen. Hoe ik het ook probeer te vermijden, ik word de hele dag geconfronteerd met Valentijnsdag. Overal hartjes, berichtjes op facebook en twitter, schattige vogeltjes (ik hou van vogeltjes, echt waar!) en ander liefdevol grut. En oh ja, de postbode rijdt mijn huis natuurlijk voorbij (en als ik post krijg, is het die cd die ik besteld heb bij Play, aangezien ik deel 1 van mijn bestelling al binnen heb, moet het toch niet zo moeilijk zijn om mijn huis voor een tweede maal te vinden). Als single zijnde lijkt al die zoetsappigheid het volgende te schreeuwen: Jij bent alleeheen! lalalalalaaa!
Gelukkig staat het weer aan de kant van de unhappy singles en stort vandaag zijn tranenvloed op ons neer (wow, da's best poëtisch toch). Het is niet dat ik het erg vind om single te zijn, helemaal niet, maar er zijn van die momenten in het jaar, zoals vandaag, dat je toch 's avonds graag tegen iemand aankruipt.
Zo, nu ik mijn frustraties aan mijn digitale papier heb toevertrouwd, is het tijd voor een ander praatje...
In mijn eerste blog van dit jaar schreef ik dat ik dit jaar een leuke baan wilde vinden. En dat is wonder boven wonder eerder gebeurd dan ik zelf had gedacht! SUPERBLIJ ben ik! 1 maart ga ik aan de slag en vanaf dan heb ik vast weer meer te vertellen dan op dit moment het geval is.
Dit keer geen foto. Of...ja, ik ga er toch eentje plakken. Een niet zoetsappige!

Sieraden

Sinds oktober vorig jaar ben ik met een cursus edelsmeden bezig. Ik heb inmiddels al een ring gemaakt en ben nu bezig met een armband en een ketting. Ik vind het heerlijk om te doen. 2,5 uur met je handen bezig zijn, werkt ontspannend. In mijn geval dan... Vooral het solderen vind ik leuk om te doen. Gisteren heb ik in mijn soldeerenthousiasme alleen een klein foutje gemaakt. De armband waar ik aan bezig ben, was precies op maat gemaakt, maar helaas door het vormen net aan de kleine kant gebleken. Met andere woorden, er moest een tussenstuk tussen. Geen probleem, dat doen we even...ahum...De ene kant zat zo vast, maar de andere kant sprong iedere keer van het vast te solderen zilver vandaan. Klemmetje gepakt en de boel aan elkaar gesoldeerd. Snel onder de kraan gehouden om het af te laten koel et voila...heb ik dat stuk aan de binnenkant vastgesoldeerd, in plaats van aan de buitenkant! Neeeeeeeeeeee! Ik had het los kunnen solderen, maar op zich had het wel wat. A happy accident, zoals Bob Ross altijd zei over een verkeerde klodder verf op zijn canvas.
Hier even een foto van de armband, die uit drie losse ringen bestaat, maar als een soort van waaier aan elkaar gesoldeerd zijn.
Wat betreft de appel. Die vond ik gewoon mooi, hahaha! Gisteren op de markt een aantal gekocht, omdat ik ze zo mooi vond!

Uitzicht

Het is alweer bijna half januari. De tijd vliegt voor mijn gevoel soms sneller voorbij dan ik kan bijhouden. Nu zijn de afgelopen twee weken dan ook vrij druk en vermoeiend geweest. Een mooi uitzicht zou rust kunnen brengen, maar sinds vanochtend wordt mijn vrije uitzicht ruw verstoord door machines. Tuurlijk, ik wist dat ze gingen bouwen, maar ik had de stille hoop dat het misschien wel niet door zou gaan. Voorlopig dan tenminste...
Hieronder een voor en na foto...

Vredig plaatje

Minder vredig

Het ergste vind ik nog wel het geluid.

Ik vraag mij af waarom bouwvakkers altijd voor 7 uur al aan het werk gaan...waarom niet gewoon van 8 tot 5? Ten eerste is het dan al licht en rond 5 uur (behalve op zo'n druilerige dag als deze) begint het pas donker te worden. Het lijkt mij een stuk praktischer. Maar goed, wie ben ik nu eenmaal?