Valentijnsdag en...

Kots...braak...klaag...
Wendy Vervaart had laatst een leuke blog geschreven over haar Bridget Jones-momenten.
Nou, ik voel er vandaag één opkomen. Hoe ik het ook probeer te vermijden, ik word de hele dag geconfronteerd met Valentijnsdag. Overal hartjes, berichtjes op facebook en twitter, schattige vogeltjes (ik hou van vogeltjes, echt waar!) en ander liefdevol grut. En oh ja, de postbode rijdt mijn huis natuurlijk voorbij (en als ik post krijg, is het die cd die ik besteld heb bij Play, aangezien ik deel 1 van mijn bestelling al binnen heb, moet het toch niet zo moeilijk zijn om mijn huis voor een tweede maal te vinden). Als single zijnde lijkt al die zoetsappigheid het volgende te schreeuwen: Jij bent alleeheen! lalalalalaaa!
Gelukkig staat het weer aan de kant van de unhappy singles en stort vandaag zijn tranenvloed op ons neer (wow, da's best poëtisch toch). Het is niet dat ik het erg vind om single te zijn, helemaal niet, maar er zijn van die momenten in het jaar, zoals vandaag, dat je toch 's avonds graag tegen iemand aankruipt.
Zo, nu ik mijn frustraties aan mijn digitale papier heb toevertrouwd, is het tijd voor een ander praatje...
In mijn eerste blog van dit jaar schreef ik dat ik dit jaar een leuke baan wilde vinden. En dat is wonder boven wonder eerder gebeurd dan ik zelf had gedacht! SUPERBLIJ ben ik! 1 maart ga ik aan de slag en vanaf dan heb ik vast weer meer te vertellen dan op dit moment het geval is.
Dit keer geen foto. Of...ja, ik ga er toch eentje plakken. Een niet zoetsappige!